Triatlon op dé Muur, toch een beetje zot!

De muur van Geraardsbergen, bekend van de Ronde van Vlaanderen, was vandaag het decor van een zware maar sfeervolle wedstrijd.
Iets na 16h werd in een stralende zon de start gegeven voor de vrouwen. 11 minuten later konden de mannen de achtervolging inzetten. Aan de finish wachtte namelijk een mooie bonus voor de winnaar van de ‘battle of the sexes’.
Na een slechte zwemstart kon ik na de eerste boei mijn plek innemen rond de 15e positie. Na 600 meter zwemmen was het ploeteren naar mijn fiets door de drassige wisselzone. Hup de fiets op en schoenen aan, want al snel moest de Onkerzelestraat beklommen worden. Ik kon aansluiten met de twee atleten voor mij en uit de achtergrond kwam nog iemand voorbij gevlogen. Even op de tanden bijten om in het wiel te geraken. Eenmaal boven begonnen we met z’n vieren aan het plaatselijk parcours. In de lange afdaling kon even hersteld worden om vervolgens te keren en terug bergop te fietsen. Hierna volgde een korte afdaling langs de kerk om op de markt een zeer smalle U-bocht te nemen. Zowaar vanuit stilstand kon ik beginnen aan een helse beklimming tot aan de top van de kapelmuur. Op de vesten nam ik het voortouw en op de muur sloeg ik een gaatje. Op dit parcours was het bijna onmogelijk om met een groep samen te blijven. De volgende twee ronden nam ik alleen voor mijn rekening. De plaatselijke ronde was slechts 7 kilometer, waardoor er vanaf de tweede ronde gedubbeld mocht worden. Niet altijd even evident en veilig. Ik was blij dat er mij niemand voorbij snelde. Ik sprong dus van de fiets rond de 15e plaats. Een moeizame wissel en meteen tempo maken in het lopen. Na 500 meter werden we een steil zijstraatje ingestuurd, daar werd het tempo voor een eerste keer verstoord. Even later was het dan weer steil naar beneden, waar ze beslisten om ons te bevoorraden. Ik besloot niet te drinken en mij even op te frissen met een beker water over het hoofd. Na deze belastende afdaling, kon ik op het vlakke stuk naast de Dender terug een tempo vinden. Ik keek even achterom en daar zag ik een tweetal atleten dichterbij komen. Het straatje omhoog naar de markt deed opnieuw geen deugd. In de tweede ronde hetzelfde verhaal, alleen probeerde ik nu te volgen met die twee atleten die mij hadden ingehaald. De laatste ronde moest ik enkele meters laten. Ik liep met een opgeheven hoofd als 15e over de finish.

Bedankt aan de familie die mij luidkeels heeft aangemoedigd! Arno en Niels waren met hun step de machtigste supporters die op bijna alle plaatsen van parcours stonden te schreeuwen! Merci daarvoor 🙂

[Best_Wordpress_Gallery id=”8″ gal_title=”20160703_Geraardsbergen”]