Bezinnen op Kerstmis

Lang leve de biologische klok. Om 6 uur 15 word ik wakker op Kerstdag, maar er is geen zwembad open vandaag. Ik draai mij nog eens om in mijn bed maar ik kan de slaap niet opnieuw vatten. “Hoe lang is het geleden dat ik iets heb geschreven?” denk ik bij mezelf. Ik neem de laptop op de schoot en probeer iets neer te schrijven. Maar waar moet ik beginnen?

Mijn laatste bericht dateert van 24 juni. Dat is ondertussen zes maanden geleden. En in die periode is er veel gebeurd. Na een eerste mooie seizoenshelft was de motivatie zeer groot om mij in de drie maanden vakantie volledig voor de sport te geven. Eerst was er nog het zalige trainingsweekend met enkele 3PT-ers aan zee. Na de examenperiode was dit ideaal om de batterijen op te laden. Juli stond in het teken van trainen met het oog op augustus en september. Maar een maand zonder wedstrijden is niet aan mij besteed. In Kapelle-op-den-Bos zou ik de opgebouwde conditie testen, maar zo ver ben ik niet geraakt.

Op 11 juli kwam ik ten val op één van mijn beste trainingen dit jaar. In de laatste kilometers op weg naar huis kwam ik terecht in een glad spoor, dat ik niet zag. Ik verloor de controle en ging over het stuur om recht op mijn linkerschouder te vallen. Tot dan had ik nog niks gebroken, maar ik had meteen door dat mijn sleutelbeen niet meer op de juiste plaats zat. De diagnose was snel gemaakt, sleutelbeen gebroken en ligament af. Op zo’n moment stort als sporter je wereld volledig in. Mijn grootste tijdsbesteding viel weg. Alles gaat met ups en downs, maar op dat moment lijkt een volgende up zo ver weg.

Ik werd een week na de val geopereerd. De operatie verliep goed, maar het wakker worden was niet aangenaam. Deze pijn had ik nog nooit gevoeld. De eerste dagen verliepen moeizaam. Maar na vijf dagen stil zitten had ik nood aan beweging. Een dagelijkse wandeling deed mij deugd. Na drie weken mocht de draagband uit en kon ik aan de revalidatie beginnen bij de kinesist. De lange weg naar de comeback werd ingezet.

Zeven weken na de val ging ik voor het eerst naar het zwembad. Maar was me dat toch een moeilijk moment. Aquajoggen ging goed, maar het zwemmen was een ramp. Het was duidelijk nog te vroeg. Ik heb wat meer geduld moeten tonen.

In september kon ik rustig lopen. Ik voelde de schokken wel, maar het mocht. In oktober liep ik een 5 km jogging mee in Liedekerke om voor mezelf al eens een doel te stellen. Met een tempo van 3:28/km en een overwinning was ik zeker tevreden.

Ik had onder de baan wel nog enkele minor issues. Er zat vocht onder het litteken en er ontstond een kleine wonde. Een plotse peesontsteking in mijn voet belemmerde mij drie weken te lopen. De nieuwe steunzolen bezorgden mij een gigantische en pijnlijke blaar.

Maar nu het einde van het jaar nadert, lijkt alles in zijn plooi te vallen. Het start to run programma na de voetblessure zit er op. Op de zwemtest vorige week zwom ik al beter dan de afgelopen jaren (in december). Zaterdag loop ik net zoals vorig jaar de New Years Night Run in Berlare, gewoon voor de fun, zonder doel. Het is tenslotte nog winter hé.

Achteraf valt alles ook te relativeren. In deze zes maanden heb ik mijzelf op een andere manier leren kennen. Ik sport graag, maar sport is niet alles. Er zijn ook zo veel dingen naast de sport. En dat realiseer ik mij nu wel door even uit die tunnelvisie en focus te zijn. Ik wil iedereen bedanken die mij door de mindere momenten gesleurd heeft het afgelopen half jaar.

Ik vat 2019 alleszins aan met tonnen motivatie. Je ziet maar dat er na een down met het nodige geduld steeds wel een up komt.

Zalig Kerstfeest en mag je al je sportieve doelstellingen waarmaken in 2019!

See you next year!

Brecht