2e in La Roche en 1e in Koolkerke

Zaterdag 9 september 6:30, De wekker gaat af. Ik word wakker, kleed mij aan en eet mijn ontbijt: havermout met melk, kaneel en een banaan. Iets later vertrek ik met de auto richting Gent, want ik mocht eerst mijn enige herexamen afleggen. Er is geen verkeer op een zaterdagochtend en een half uur later arriveer ik op campus Schoonmeersen. Ik kies een plek op de lege parking. Na wat bladeren in mijn cursus en een korte babbel met enkele medestudenten, mogen we naar binnen. Ik bekijk snel de vragen en ik merk dat zeker drie vierde ervan dezelfde zijn als op het examen in januari. Met een kleine glimlach begin ik enthousiast aan mijn examen, Computernetwerken I: Basisprotocollen voor de geïnteresseerden.
10:00, Na twee uur werken aan het examen kijk ik snel na en dien ik vervolgens in. Op deze manier zit ik een kleine twee uur voor op schema. Ik kan op mijn gemak naar huis rijden.

12:00, We vertrekken voor een lange rit naar Nisramont. Na ruim twee uur rijden tussen de buien door, komen we ter plaatse. Ik haal mijn nummer en chip aan het secretariaat. Mijn loopschoenen zet ik als een van de eerste atleten in een plastic zak, tegen de regen, in wisselzone 2 (onthoud dit voor straks…). We verkennen met de auto nog snel het fietsparcours en rijden door naar de barrage van Nisramont. Ik plaats mijn fiets in de eerste wisselzone en ik begeef mij naar het water. Mama masseert nog snel mijn benen en ik trek mijn wetsuit aan.

16:00, Het signaal wordt gegeven voor de rustigste zwemstart ooit. We gaan rustig het water in en beginnen met zwemmen. Met vier naast elkaar zwemmen we naar de eerste boei. Dit gaat te traag voor mij en ik trek even door tot de volgende boei. Over halfweg komt Antoon Houben voorbij en ik volg. Met z’n tweeën komen we na 750 meter zwemmen uit het koude water. Mijn tenen en hielen zijn gevoelloos. Na een matige wissel moet ik een klein gaatje dichtrijden op Antoon. Het is meteen 3 kilometer bergop aan 4,5%. Ik rijd voorbij Antoon, iets later vraag ik om over te nemen, maar hij kan niet. Kort achter ons volgt Jasper Sabbe. Ik laat hem terugkomen en zo vormen we een kopgroep van 3 met een comfortabele voorsprong. Jasper werkt gelukkig wel mee, waardoor ik af en toe kan herstellen in het wiel. Het parcours is lastig met veel interval, de klimmetjes zijn te steil om op het buitenblad op te rijden. Ik fiets stevig door en ik voel dat ik de sterkste ben op de fiets, maar ik krijg ze er niet af. Het risico om alles lam te leggen om daarna te demarreren, durf ik niet nemen. Ik ben namelijk niet op de hoogte van onze voorsprong. De afsluitende vijf kilometer lopen zullen de winnaar bepalen. Maar het loopt echter al mis in de wisselzone. Ik zoek naar een plastic zakje met mijn schoenen, maar iedereen heeft blijkbaar zijn loopschoenen in een plastic zakje gestoken. Helemaal in de war verlies ik 15 seconden voor ik mijn plaats gevonden heb. Ik zie Jasper en Antoon al vertrekken voor ik mijn eerste schoen aan heb. Ik trek snel mijn andere schoen aan en ik loop gefrustreerd op 20 seconden van Jasper en 17 seconden van Antoon het loopparcours op. Op het stukje bergaf kom ik duidelijk dichter dankzij mijn grote stappen. Bergop heb ik het lastig. Na de eerste ronde ben ik dichter gekomen. In de tweede ronde zie ik Antoon de leiding overnemen van Jasper. Ik krijg het ook knap lastig, maar loop in mijn ogen nog even snel als de leider. In de laatste ronde kan ik de tweede plaats nog innemen, maar de winst is gaan vliegen. Met de snelste looptijd kom ik over de finish. Zo zie je maar dat een wissel bepalend kan zijn en dat alle details tellen.

18:00, Mijn losse rollen staan klaar om een half uurtje los te fietsen met het oog op de wedstrijd van morgen. Het podium is straks om 20 uur, dus maak ik nuttig gebruik van de tijd tussendoor. De benen voelen nog goed aan na de wedstrijd op het zwaar parcours. Ik neem nog een douche en eet mijn pasta op.
20:00, Met een kleine lach verschijn ik op het podium. Proficiat Antoon met je overwinning. Bedankt Jasper voor de samenwerking op de fiets en proficiat met je derde plaats.
22:30, Thuis aangekomen, beginnen we aan de opkuis. De fiets wordt gekuist, de wetsuit uitgespoeld en de kleren gewassen.
23:30, Na een lange dag kruip ik in mijn bed. De wedstrijd speelt zich nog enkele keren af in mijn hoofd voor ik in slaap val.

Zondag 10 september 9:30, Een nieuwe dag is aangebroken met een nieuwe kans in de triatlon van Koolkerke. Na mijn ontbijt krijg ik nog een massage van mama om de benen wat los te maken.
13:00, Aangekomen in Koolkerke, verken ik samen met mijn broer en enkele vrienden het fietsparcours. De benen voelen redelijk goed. Er staat bovendien veel wind. Het eerste deel van het parcours zit de wind in de rug, maar langs de Damse vaart staat de wind strak op de kop. Het is eerst de beurt aan de jeugdatleten en de sprinttriatlon Memorial Kenneth Neyt sluit de dag af.

16:30, Het startschot klinkt en we vertrekken voor 750 meter rechtdoor zwemmen in de Damse vaart. Na 250 meter voelen mijn armen al zwaar. Ik zoek het zog van mijn ploegmaat Gianni. In de verte zie ik de gele boei. Maar deze komt precies niet dichter. Het zwemmen lijkt eeuwig te blijven duren. Maar na 10 minuten komen we toch al het water uit, schijn bedriegt zeker. Stan Vanwalleghem zit op kop met 10 seconden voorsprong op Gianni en mij. Na een korte babbel met Gianni rijden we het gat gecontroleerd dicht. Maar aan de houding van Stan te zien is hij aan het wachten. In het begin van de strook wind tegen komen we erbij. “Met drie ronddraaien voor het podium” zegt Stan. Dat is ook wat ik wil horen na gisteren. We fietsen niet zo hard, maar we behouden onze voorsprong. In de tweede ronde vraag ik aan Gianni hoe hij zich voelt. Hij heeft het lastig en ik zeg hem korte beurten te doen. Iets later waar de wind schuin op kop zit, merk ik te laat dat hij gelost is. Wat moet ik nu doen? Ik neem even niet over van Stan om te zien of Gianni terugkeert, maar het gat is al enkele tientallen meters groot. De naam van sleper wil ik niet op mijn geweten en ik neem dan toch over. De laatste vijf kilometer fietsen we niet zo hard meer. Het lopen zal opnieuw bepalend zijn. Als eerste loop ik de wissel binnen, gefocust op mijn rode curverbox. Blijkbaar gefocust op de verkeerde rode box loop ik twee stappen voorbij mijn box. Ik beperk gelukkig het tijdsverlies in vergelijking met gisteren. We beginnen met z’n tweeën aan het lopen. Stan neemt de eerste ronde de kop, ik de tweede. In de derde en laatste ronde kijken we wat naar elkaar. We lopen stukken naast elkaar en het tempo zakt een beetje. Ik moest en zou de laatste scherpe bocht naar rechts als eerste nemen, dus ik versnel om dit te verwezenlijken. Ik zet door en kijk niet meer achterom. Super tevreden en moegestreden kom ik als eerste over de finish. Stan, die gisteren deelnam aan de T3 in La Roche, wordt tweede. Het is nog spannend afwachten op Gianni. Hij kan zijn derde plaats vasthouden tot het einde. Anders zou ik mij toch schuldig voelen. Ploegmakker Sören finisht als 13e. Ploegmate Katrien loopt als eerste vrouw over de meet en haalt zo haar vijfde overwinning van het seizoen binnen.

Ik blik terug op een geslaagd weekend. Een dubbele zege was het ideale scenario, maar met de behaalde resultaten kan ik zeker niet klagen!
Nu is het enkel afwachten op het resultaat van mijn herexamen.

Volgende week sta ik aan de start van de In Flanders Fields Triathlon te Ieper voor de laatste manche van de tweede divisie van de T3 series.

Uitslag La Roche
Uitslag Koolkerke

Jeugd boven op memorial Kenneth Neyt in Brugge

Zondag stond aan het kanaal Damme-Brugge niet alleen een nieuwe manche van de Lotto jeugdcup op de agenda, er was ook de eerste sprinttriatlon Memorial Kenneth Neyt, ter ere van de dit jaar overleden triatleet van TBT. Katrien Maes en Brecht Van Vooren werden de eerste winnaars van deze nieuwe categorie.