19e plaats BK Sprint

Na mijn overwinning in Dendermonde vorige week was duidelijk dat de conditie goed zat. Ik had dan ook enorm veel zin om mijn goede vorm te tonen op het Belgisch Kampioenschap sprinttriatlon. Het doel was top 30. Net zoals vorig jaar vond dit kampioenschap plaats in Vilvoorde. Temperaturen boven de 25 °C beginnen we stilaan gewoon te worden. Maar het was voor het eerst dit seizoen zonder wetsuit te doen.

De 3PT-vrouwen gaven alvast het goede voorbeeld met Katrien op 6, Marie op 21 en Julie op 29.

Om 16u45 werd de start gegeven voor een tachtigtal mannen die ten strijde gingen voor de Belgische driekleur. Een strijd die meteen begon in het zwemmen: Een schop op mijn kin, een elleboogje links en rechts en even gesandwicht worden. Ik kreeg niet de kans om mijn ding te doen en liet de moed snel zakken. Ligt het aan mezelf? Is mijn start niet explosief genoeg? Kom ik dan zo veel te kort op dit niveau? Kies ik de verkeerde positie aan de startlijn? Of heb je een portie geluk nodig? Het zijn maar enkele vragen die steeds opduiken als het gaat over dat zwemmen in zo’n deelnemersveld. Ik dwaalde ondertussen af naar de buitenkant waardoor ik een omweg zwom. Aan de verste boeien kwam ik weer in de massa terecht. Op de terugweg vond ik een goed ritme maar de eersten lagen al tientallen seconden voor. Ik kwam als 39e uit het water. De top 30 leek al volledig verloren te zijn. In de wisselzone zag ik ploegmaats Gianni en Jelle met hun fiets vertrekken toen ik aankwam.

Eenmaal ik op mijn koersfiets sprong draaide ik de knop om. Niet treuzelen, maar van in het begin de gas open. We reden met enkelen hard door en haalden kleine groepjes in, met daarbij mijn ploegmaats. Aan de u-turn kregen we een beeld van de wedstrijdsituatie. Een kopgroep van zeven gevolgd door een groep van een 15-tal mannen. Onze achterstand was op dat moment een kleine minuut op kop van de wedstrijd. We bleven hard rijden, maar we zaten met enkele wieltjeszuigers die niet in de wind durfden fietsen. Aan de twee u-bochten op het parcours werd er steeds gevochten om deze als eerste te kunnen nemen. Ik liet mij hier steeds doen en moest bijgevolg na de bocht hard optrekken om bij de groep te blijven. Op de rechte stroken schoof ik weer helemaal naar voor om op kop te sleuren en vervolgens hetzelfde voor te hebben aan de volgende bocht. Ik moet leren mijn plaats opeisen. De kopgroep was ondertussen bijgehaald door de achtervolgers. En wij kwamen geleidelijk aan dichter. In de laatste kilometers is het mij wel gelukt om vooraan de groep te blijven en zo de wissel binnen te komen. De achterstand bedroeg nog 20 seconden.

Met schrik dat ik te veel krachten verspild had op de fiets begon ik aan het lopen. Wonder boven wonder kwamen er mij slechts drie voorbij gesneld in de eerste kilometer, waaronder ploegmaat Jelle. Volgen kon ik niet, maar ik kon aansluiten bij Tom (Van Cappellen). Hij liep een ideaal tempo voor mij. We schoven nog enkele plaatsen op. Ik wou overnemen, maar toen ik naast hem liep, moest ik al snel afzakken om opnieuw zijn spoor te volgen. Jelle liep de hele tijd in het vizier, maar we pakten hem niet meer. Jelle finishte 17e. Ik verloor uiteindelijk het sprintje tegen Tom en werd 19e en 5e belofte. Mijn doel is dus meer dan bereikt. Gianni liep ook sterk en werd 26e. Arno werd nog knap 45e!

Dit resultaat had ik van mezelf nog niet verwacht dit jaar. Ik zit in mijn beste vorm ooit en het seizoen is nog maar net begonnen. Dat belooft voor de komende wedstrijden.

Komende zondag staat mijn tweede kwarttriatlon van het seizoen op het programma: de Watermolentriatlon van Hamme. Tot dan!

Uitslag